home / persoonlijke ontwikkeling / veranderingen / rouwcoaching / verliescirkel rouw / rouw vermijden wegkruipen

Waarom vermijden mensen het rouwproces of kruipen ze weg bij rouw?

Vermijden van of wegkruipen voor het rouwproces kan een reactie zijn bij een verlieservaring. Je wilt het liefst wegkruipen in een hoekje. De gordijnen dicht, de deur op slot, even niemand zien. Je hebt geen enkele zin om dingen aan anderen uit te leggen, geen zin om jouw verhaal voor de zoveelste keer te vertellen. Kortom: geen zin om met de buitenwereld geconfronteerd te worden.

Echter er komt een moment dat je deze confrontatie niet langer kunt ontlopen, want de kinderen moeten naar school, je moet boodschappen doen. Enfin dat kun je zelf invullen. Hoe doe je dat dan?

Wat gebeurt er wanneer rouw te lang wordt vermeden?

Soms proberen mensen hun verdriet lange tijd weg te drukken nadat ze een verlies hebben meegemaakt. Je gaat door met het dagelijks leven, probeert sterk te blijven en probeert het gevoel zoveel mogelijk te vermijden. Dat lijkt soms te helpen, maar gevoelens verdwijnen meestal niet wanneer je ze wegduwt.

Wanneer rouw te lang wordt vermeden kan het zich op andere manieren laten zien:

• Je voelt je voortdurend moe of uitgeput.
• Je reageert sneller prikkelbaar of boos.
• Je krijgt lichamelijke klachten zoals spanning in je lichaam.
• Je ervaart een gevoel van leegte of afstand tot jezelf.

Verdriet dat geen ruimte krijgt zoekt vaak een andere uitweg. Daarom is het belangrijk dat rouw uiteindelijk een plek krijgt in jouw leven, ook al hoeft dat niet altijd en niet overal tegelijk.

Waarom ga je je anders voordoen?

Wanneer je een verlies meemaakt kan het gebeuren dat je naar buiten toe een ander beeld laat zien dan wat er werkelijk in jou omgaat. Je voelt je verdrietig, boos of leeg van binnen, maar naar de buitenwereld toe probeer je sterk te blijven. Je houdt je groot of doet alsof het wel meevalt. Waarom doen mensen dat? Daar kunnen verschillende redenen voor zijn. Soms wil je anderen niet belasten met jouw verdriet. Je merkt dat mensen schrikken van jouw verhaal of dat ze niet goed weten wat ze moeten zeggen. Dan ga je vanzelf minder vertellen.

Een andere reden kan zijn dat je niet steeds opnieuw jouw verhaal wilt doen. Iedere vraag kan voelen alsof je de wond weer open moet maken. Dan is het soms makkelijker om te zeggen dat het wel goed gaat. Ook kan schaamte een rol spelen. Verdriet maakt kwetsbaar. Wanneer anderen jouw pijn zien, kan dat voelen alsof je jezelf moet blootgeven. Niet iedereen vindt dat gemakkelijk.

Toch heeft dit gedrag ook een keerzijde. Wanneer je steeds een ander beeld laat zien dan wat je werkelijk voelt, raak je verder verwijderd van jouw eigen gevoel. De buitenwereld ziet niet wat er werkelijk in jou omgaat en daardoor kunnen mensen je ook minder goed begrijpen of steunen.

Wat zijn de nadelen van doen alsof het goed gaat tijdens rouw?

Het nadeel van doen alsof het goed gaat is:

• Je kunt nooit jezelf zijn naar een ander toe.
• Je geeft een onrealistisch beeld van jouw situatie en dan kun je ook geen begrip of troost verwachten van anderen.
• Het beeld dat een ander van jou dan krijgt is een heel vertekend beeld. De ander ziet bijvoorbeeld niet dat je dagen op bed ligt, omdat je heel veel pijn hebt. Je wordt ook niet gezien als je jouw verlies thuis in jouw eentje probeert te verwerken en je afwisselend boos, verdrietig of opstandig bent. Je zegt immers dat het goed met je gaat. En op momenten dat het niet zo goed met je gaat, ben je even uit beeld verdwenen.

Moet je verdriet stil dragen of mag je zeggen hoe het gaat?

Een oud gezegde luidt: niet klagen, maar dragen. Dit wil zo veel zeggen dat je jouw verdriet in stilte moet dragen. Maar is zeggen hoe je je voelt klagen? Ik vind van niet. Als een ander vraagt hoe het met je gaat, word je immers uitgenodigd te vertellen hoe het met je gaat? Klagen is meer ongevraagd en telkens opnieuw zeggen wat je voelt of vind. Daar zit niet iedereen op te wachten.

Waarom helpt open contact met anderen bij rouw?

Mensen met een verlieservaring die open en eerlijk naar zichzelf en anderen zijn, voelen zich vaker beter verbonden/gehecht met anderen. De ervaring leert dat deze mensen beter met een verlieservaring kunnen omgaan. Je mag verdrietig zijn, je mag boos zijn en je mag opstandig zijn. En je mag voelen wat je voelt en dit aan anderen vertellen. Dat is alleen maar menselijk. Stop jouw gevoel niet weg en vermijd doen alsof het goed gaat.

Veelgestelde vragen over rouw vermijden

Wanneer mensen een verlies meemaken, komen er vaak dezelfde vragen naar boven. Hieronder beantwoord ik een aantal vragen die ik regelmatig hoor in gesprekken over rouw en verlies.

Is het normaal dat ik mijn rouw soms vermijd?

Ja, dat is heel normaal. Rouw kan intens zijn en daarom zoeken mensen soms tijdelijk afstand van het verdriet. Zolang het geen permanente manier wordt om met je gevoelens om te gaan, kan dit een natuurlijke manier zijn om jezelf te beschermen.

Waarom doen mensen alsof het goed met hen gaat tijdens rouw?

Veel mensen willen anderen niet belasten met hun verdriet. Soms willen ze ook niet steeds opnieuw hun verhaal vertellen. Daardoor laten ze naar buiten toe een sterker beeld zien dan wat er van binnen werkelijk speelt.

Wat gebeurt er als je rouw te lang vermijdt?

Wanneer verdriet te lang wordt weggedrukt, kan het zich op andere manieren laten zien. Bijvoorbeeld in vermoeidheid, prikkelbaarheid, lichamelijke klachten of een gevoel van leegte. Gevoelens verdwijnen namelijk niet wanneer je ze wegduwt. Zie ook: uitgestelde rouw. 

Moet je met iedereen over je rouw praten?

Nee. Je bent niet verplicht om jouw verhaal met iedereen te delen. Het kan helpend zijn om één of enkele mensen te hebben bij wie je je veilig voelt om je gevoelens te uiten.

Wanneer weet je dat het tijd is om hulp te zoeken bij rouw?

Wanneer je merkt dat het verdriet je leven langdurig belemmert of wanneer je er alleen niet meer uitkomt, kan het helpend zijn om met een coach of rouwbegeleider te praten.