home / persoonlijke ontwikkeling / persoonlijk ontwikkeltraject / voelen gevoelens / ontevredenheid / innerlijke onvrede

Innerlijke onvrede over jezelf

Voel jij onvrede van binnen? Knaagt het ergens? Vervelend, hè? Zo sprak ik deze week met een ondernemer. Nou, ik mag wel zeggen: een topondernemer. Ik noem hem vandaag even Sjouke. Sjouke heeft talrijke zakelijke successen behaald. Hij heeft vermogen vergaard. Naar de menselijke maat heeft hij alles waar half Nederland naar verlangt. En weet je wat Sjouke zei? "Ik voel zoveel onvrede over mezelf. Het is een gevoel van onbehagen, onvoldaanheid, misnoegen over mezelf."

Jij hebt alles wat je hartje begeert

Sjouke sprak verder. Zijn vrouw zei: "Jij hebt alles wat je hartje begeert. Eigenlijk ben je superondankbaar." Ik zei: "Dit klopt niet." "Hoezo klopt dat niet?" vroeg hij. Ik zei: "Jij hebt niet alles wat je hart begeert. Jouw hart begeert vrede, rust en kalmte en die ervaar je niet."

Ik zag dat zijn lippen wat trilden. Het gesprek ging verder. Ik zei: "Weet je dat innerlijke vrede niks te maken heeft met de saldi van jouw spaarrekening? Weet je dat je geen innerlijke rust krijgt van jouw bezit en van wat je hebt verworven?

Sterker nog: weet je dat de eigenwaarde die je haalt uit wat je hebt verworven en wat je hebt bereikt, een minimale eigenwaarde is? Weet je dat je eigenwaarde moet putten uit betekenis, uit wie je bent en uit wat jij te delen hebt met anderen?"

Van onvrede naar innerlijke vrede

Intense vraag: hoe krijgt Sjouke nu vrede met zichzelf? Ik kon de sleutel maar niet vinden. Totdat hij zei: "Ik ben soms bang." Bang? "Ja, ik ben bang voor oorlog, voor crisis. En met het bezit dat ik heb, wil ik mijn gezin beschermen. Het geeft mij een escape." Zie je, daar lag zijn diepgewortelde angst en zorg. Zie je dat Sjouke een lieve vader en opa is? Een man die staat voor zijn gezin en die waakt over zijn gezin. Alleen dit is het punt: je kunt jouw gezin niet tegen elk gevaar beschermen. En bezit of geld helpt wellicht wel iets maar geeft geen garantie.

Gaan we een traject doen?

Sjouke vroeg: "Hoe verloopt zo’n traject bij jou?" Ik zei: "Beste Sjouke, als je meent dat ik jouw vraagstuk kan oplossen, moet je niet starten. Maar ik voel zo’n klik met jou en je vraagstuk: ik durf wel met jou onderweg te gaan. En dat is: heuvel op en heuvel af. Samen de diepte in, samen de hoogte in. Waar we precies uitkomen weet ik niet. Maar ik begrijp jouw vraag tot op de bodem van mijn ziel." Hij was geëmotioneerd. "Ik durf wel bij jou in te stappen: rij jij maar tijdens de sessies."

Sjouke vertrok. Toen huilde ik omdat ik geroerd was tot op het bot. Ik dacht: ‘Het is net een mens’.