home / persoonlijke ontwikkeling / veranderingen / rouwcoaching / praten foto overledene

Praten tegen de foto van de overledene: is dat gek?

Soms hoor ik dat mensen tegen de foto van de overledene praten. Is dat gek? Of is dat een normale reactie? In ieder geval vinden mensen die het doen het vaak wel gek. Soms doen ze het een beetje stiekem, alsof ze zich ervoor schamen.

Praten tegen een foto kan een persoonlijke vorm zijn van herdenken, gedenken en herinneren. Je zoekt woorden voor gemis, houdt de verbinding levend en geeft ruimte aan wat er vanbinnen nog gezegd wil worden.

Is praten tegen een foto van de overledene normaal?

Juist omdat het zo stil is en je jouw geliefde mist, ben je gaan praten tegen een foto met een afbeelding van jouw verloren liefde. Je voelt je ongemakkelijk, want eigenlijk is dit toch raar. Je zegt goedemorgen tegen iemand die er niet meer is en wellicht vraag je zelfs of hij of zij goed heeft geslapen. Misschien schaam je je een beetje voor jouw gedrag: is dit wel normaal? Is er iets met mij aan de hand?

Weet je: dit is absoluut niet raar of ongewoon. Sterker nog: het komt juist heel veel voor. Je moet wennen aan een compleet nieuwe situatie. Je weet dat er van de foto geen oplossingen kunnen worden verwacht, maar toch kan alleen het praten tegen deze foto al een gevoel van opluchting geven. Je praat jouw verdriet immers van je af.

Waarom voelt praten tegen een foto soms troostend?

Zeker in de beginperiode kan er iets troostends uitgaan van het praten met jouw partner, ook al is het slechts tegen een foto. Ik haal hier het voorbeeld aan van een foto, maar er zijn ook veel mensen die naar het graf of de urnenmuur gaan om tegen de overledene te praten. Geloof mij: op een kerkhof wordt nog heel veel gepraat.

Ook wordt er weleens een favoriet kledingstuk van een overledene tevoorschijn gehaald. De geur van dit kledingstuk roept dan ook de overledene op en je krijgt het gevoel dat deze nog heel dicht bij je is.

Echter, er komt een moment dat het praten tegen een foto onvoldoende is. Na verloop van tijd ga je je steeds meer realiseren dat jouw geliefde niet meer terugkomt. En dat je van jouw overleden geliefde geen hulp kunt verwachten. Praten tegen de foto kan steun geven, maar het besef dat het nooit meer anders wordt, komt steeds meer binnen. En dat is hard. Heel erg hard. Je wordt je dan steeds meer bewust van de werkelijkheid.

Toch komt het geregeld voor dat het praten tegen een foto of tegen iets anders onderdeel is en blijft van jouw leven. Dat is helemaal niet erg, zolang het de verwerking van jouw verlies maar niet in de weg staat.

Wat gebeurt er vanbinnen als je tegen een foto praat?

Wanneer je tegen een foto praat, lijkt het alsof je met de ander communiceert. Maar ik merk dat er nog iets anders gebeurt. Je gaat in gesprek met jezelf. Dat klinkt misschien gek, maar het is het niet. Sterker nog: het is precies wat er nodig is in rouw.

In mijn werk zie ik dat mensen na een verlies vaak de verbinding met zichzelf kwijtraken. Alles is gericht op wat er buiten hen weggevallen is. De ander is er niet meer. De stilte valt. En juist in die stilte komt jouw binnenwereld naar boven.

Wanneer jij tegen een foto praat, geef je woorden aan wat er vanbinnen leeft. Verdriet, gemis, boosheid, verwarring. Je maakt als het ware een brug tussen jouw binnenwereld en de buitenwereld.

Ik noem dat ook wel innerlijke dialoog. Je brengt onder woorden wat anders vast blijft zitten. En daar zit de kracht. Want hoe meer jij jouw gevoel onder woorden brengt, hoe meer je weer verbinding maakt met jezelf. En dat is uiteindelijk waar herstel begint. Niet in het terughalen van de ander, maar in het hervinden van jezelf.

Dat betekent niet dat het gemis verdwijnt. Maar je leert er wel anders mee omgaan.

Wanneer wordt praten tegen een foto een probleem?

Praten tegen een foto hoeft geen probleem te zijn. Het kan juist helpen om verbondenheid te voelen en woorden te geven aan wat je mist. Het wordt pas ingewikkeld wanneer dit de enige manier wordt waarop je nog contact maakt met je verdriet.

Als je jezelf steeds meer afsluit, geen contact meer zoekt met anderen of de werkelijkheid niet meer onder ogen wilt zien, is het goed om hulp te zoeken. Niet omdat je gek bent, maar omdat rouw soms te zwaar is om alleen te dragen.

Hoe blijf je verbonden zonder jezelf af te sluiten?

Je mag blijven spreken. Je mag blijven denken aan wie je mist. Je mag een foto bekijken, een plek bezoeken of een kledingstuk bewaren. Dat hoort bij liefde en verbondenheid.

Maar rouw vraagt ook dat je stap voor stap weer verbinding maakt met het leven om je heen. Met mensen die er nog zijn. Met jouw eigen behoeften. Met kleine momenten waarop er weer lucht komt. Verbonden blijven met de overledene en verder leven hoeven elkaar niet uit te sluiten.

Veelgestelde vragen over praten tegen een foto van een overledene

Hieronder beantwoord ik een aantal veelgestelde vragen over praten tegen een foto, verbonden blijven met de overledene en omgaan met herinneringen tijdens rouw.

Is het normaal om tegen een overleden persoon te praten?

Ja, dat is volkomen normaal. Ik zie dit heel vaak gebeuren. Het is een manier om jouw gevoelens te uiten en om om te gaan met het gemis. Het helpt om woorden te geven aan wat er van binnen speelt.

Ben ik gek als ik tegen een foto praat?

Nee. Het voelt misschien ongemakkelijk of vreemd, maar dat betekent niet dat het gek is. Je reageert op een ingrijpend verlies. Dat vraagt om nieuwe manieren van omgaan met jouw gevoelens.

Helpt praten tegen een foto bij rouwverwerking?

Ja, het kan zeker helpen. Het geeft lucht en ruimte. Je hoeft niet alles in jezelf vast te houden. Maar het is wel belangrijk dat je daarnaast ook verbinding houdt met andere mensen en de werkelijkheid.

Wanneer wordt het een probleem?

Het wordt een probleem wanneer het praten tegen een foto jouw enige manier van omgaan wordt en je je steeds meer afsluit van de buitenwereld. Dan kan het helpend zijn om ondersteuning te zoeken.

Mag ik blijven praten tegen iemand die overleden is?

Ja. Dat mag. Voor veel mensen blijft praten tegen de overledene een manier om verbondenheid te voelen. Zolang het je helpt om te leven met het verlies en niet maakt dat je je afsluit, is daar niets vreemds aan.

Hoe kan ik verder in mijn rouwproces?

Dat is voor iedereen anders. Wat ik vaak zie, is dat het helpt om jouw gevoelens te blijven delen. Niet alleen met de foto, maar ook met mensen die nabij zijn en kunnen luisteren.